ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ မေန႔က ဆရာခင္ေမာင္လတ္ဆီက စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ လက္ေဆာင္ရတယ္၊ စာအုပ္က အရြယ္အစားအားျဖင့္ ေသးတဲ့အတြက္ စာအုပ္ေလး လို႔ ေခၚလိုက္ေပမယ့္ အထဲက အေၾကာင္းအရာေတြ၊ အေတြးအေခၚေတြက အရမ္းႀကီးပါတယ္၊ အတြင္းက အစာပလာေတြနဲ႔သာ ေျပာရရင္ေတာ့ စာအုပ္ေလး မဟုတ္ေတာ့ပဲ စာအုပ္ႀကီးလို႔ ေခၚရမယ့္သေဘာ ရွိပါတယ္၊ အမွန္ပဲ၊ ေတာ္ေတာ့္ကို ႀကီးပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ေရႊျမန္မာမဂၢဇင္းေတြထဲမွာ ဆရာေစာေနလတ္ရဲ႕ စာတခ်ဳိ႕ကို ဖတ္ဖူးေနၿပီးသားပါ။ အဲဒီထဲမွာ ဖတ္ၿပီးၿပီးခ်င္း အရမ္းႀကိဳက္သြားတဲ့ စာမ်ဳိးပါပါတယ္၊ ဥပမာ “လူသံုးေယာက္” ကို က်ေနာ္ ဖတ္ၿပီးတဲ့အခါ တစ္စံုတစ္ေယာက္နဲ႔ မွ်ေဝခ်င္တဲ့ ခံစားခ်က္မ်ဳိး ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ေပၚလာတယ္၊ ခြဲျခမ္းစိပ္ျဖာပံုက ေကာင္းလိုက္တာ အရမ္းပဲ။ ေနာက္ “ရွဴံးမဲ” ဖတ္ၿပီး အသက္ ၃၀ နဲ႔ အသက္ ၄၀ လူႏွစ္ေယာက္ ရန္ျဖစ္တာကို ကြင္းခနဲ ေျပးျမင္တယ္၊ ဒါ သိပ္ေကာင္းတဲ့ ဥပမာပဲ။ ကိုယ္ ညံ့လို႔ ရွဴံးတာကို ဟိုလူ႔မဲ ဒီလူ႔မဲ ရွဴံးမဲ မဲ ေနၾကတဲ့ လူေတြကိုလည္း မ်က္စိထဲ ျမင္လာေအာင္ ေရးႏိုင္တယ္။ လူမႈေရး၊ ဘာသာေရး၊ ႏိုင္ငံေရး စသည္ စသည္ နယ္ပယ္ေတြကို ေက်ာ္ခြၿပီး ေနရာယူထားတဲ့ သူ႔စာေတြကို က်ေနာ့္လို စာဖတ္သူေတြ တစုတစည္းတည္း ဖတ္ရေအာင္ စာတစ္အုပ္ အျဖစ္ ထုတ္ေဝလိုက္တာကိုလည္း အရမ္းကို ေက်းဇူးတင္မိတယ္၊ ဒိထက္ပိုတာက လက္ေဆာင္အျဖစ္ ရခဲ့တာဆိုေတာ့ အတိုင္းထက္အလြန္ေပါ႔။
စာေရးသူ ေစာေနလတ္ ဆိုသူဟာ အေတြးအေခၚနဲ႔ စိတ္ကူးစိတ္သန္း အလြန္တရာ ေကာင္း႐ုံတင္မက သူ႔အေတြး၊ သူ႔အျမင္ေတြကို တပါးသူဆီေရာက္ေအာင္ ကေလာင္အင္အားနဲ႔ တခ်က္ခ်င္း ထိထိမိမိ ခ်ျပႏိုင္သူ တစ္ေယာက္ ပါလား ဆိုတာ သူ႔စာေတြ ဖတ္ဖူးၿပီးကတည္းက သိခဲ့ရတာေပါ႔။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ မသိခဲ့တာက (လံုးဝ မထင္ခဲ့တာ ဆိုရင္ ပိုမွန္လိမ့္မယ္) ကေလာင္နာမည္ ေစာေနလတ္ ရဲ႕ ပိုင္ရွင္ဟာ ဦးစိတၱရ ဆိုတဲ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါး ဆိုတာပါပဲ။ ေအာက္မွာ ဦးစိတၱရ (ေခၚ) ေစာေနလတ္ ကို ပိုသိသြားေအာင္ သူ႔စာအုပ္ထဲက အခ်က္အလက္တခ်ဳိ႕ ေကာက္ႏႈတ္ၿပီး တင္လိုက္ပါတယ္၊ အျပည့္အစံုကိုေတာ့ “လူလားမေျမာက္ေသးေသာ အေတြးမ်ား” စာအုပ္ကိုသာ ဝယ္ဖတ္ၾကပါလို႔ ေစတနာနဲ႔ တိုက္တြန္းပါရေစ။
--
စာေရးသူ၏ ဘာသာေရးႏွင့္ လူမႈေရးစာေပ ေရးသားမႈအက်ဥ္း
အမည္ရင္း - ဦးစိတၱရ
လိပ္စာ - Mangala Vihara Buddhist Temple 30, Jalan Eunos Singapore 919495
- ယေန႔ ဘာသာေရးစာေပ ထြန္းကားေနပံုႏွင့္ မိမိယံုၾကည္ခ်က္ လံုးဝ မကိုက္ညီ (တနည္း) မယံုၾကည္ ေတာ့သျဖင့္ ဘာသာေရးေဆာင္းပါး ေရးသားျခင္းကို လံုးဝ စြန္႔လႊတ္ခဲ့ၿပီး၊ ဘာသာေရး အနံ႔ျဖဴးသည့္ လူမႈေရး ေဆာင္းပါးမ်ားကိုသာ ေရးျဖစ္ေတာ့သည္။
- စာႀကီးေပႀကီးဟန္ျဖင့္ မေရးတတ္ေသာေၾကာင့္ ကေလာင္အမည္ျဖင့္ ေရးပါသည္။ လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ ေရးခ်င္ရာေရးလို႔ရေအာင္ သေဘာလည္း ပါဝင္ပါလိမ့္မည္။
[မွတ္ခ်က္ - ေနာက္ေက်ာဖံုးက အခ်က္ ၇ ခ်က္ထဲက ၂ ခ်က္ကို ေရြးထုတ္ေရးတာပါ]
စာေရးသူအမွာစကား
ေဆာင္းပါးေတြကို စာအုပ္အျဖစ္ စုစည္းေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ေျပာစရာ စကားႏွစ္ခြန္း ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ရွိလာပါတယ္။ ပထမဆံုး “လူလားမေျမာက္” ဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ ပတ္သက္ပါတယ္။ ဒီစကားလံုးကို သူငယ္ခ်င္း ကဗ်ာဆရာ ေမာင္စူးရဲ (တန္႔ဆည္) က “လူလား မေျမာက္ေသးတဲ့ အတၱ” ဆိုတဲ့ အမည္နဲ႔ ကဗ်ာစာအုပ္ေလး တစ္အုပ္ ထုတ္ဖူးပါတယ္။ သူ႔စကားလံုးေလးကို သေဘာက်ၿပီး၊ “လူလား မေျမာက္ေသးေသာ အေတြးမ်ား” လို႔ ေမြးစားၿပီး အသံုးျပဳခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္ၿပီး ဒါေလးကို ပင္မေက်ာ႐ုိးယူၿပီး ေဆာင္းပါး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရးၿပီးပါမွ မင္းခိုက္စိုးစံရဲ႕ “ကေလးအေတြး” ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးေတြ ရျပန္ပါတယ္။ သူ႔စာအုပ္ ထြက္ခ်ိန္နဲ႔ ေဆာင္းပါးမ်ား မဂၢဇင္းမွာ ပါခ်ိန္ဟာ မတိမ္းမယိမ္းေလာက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ မင္းခိုက္စိုးစံ အတြက္ေရာ မိမိအတြက္ပါ စိတ္ အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ရပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္ ေတာ့ပါ။ အခုဆိုရင္ (၇) ႏွစ္ ရာသီ ထဲေတာင္ ခ်င္းနင္းေနပါၿပီ။
ေဒါက္တာခင္ေမာင္လတ္ (ေရႊျမန္မာမဂၢဇင္း အယ္ဒီတာခ်ဳပ္) က ေဆာင္းပါးမ်ား စုစည္းၿပီး စာအုပ္ ထုတ္ေဝ လိုေၾကာင္း၊ ရြာက ပရိသတ္တခ်ဳိ႕ကပင္ ေတာင္းဆိုေၾကာင္း ေျပာသည့္အခါ ဝမ္းသာ ရပါတယ္။ ေျပာလည္းေျပာ သူကိုယ္တိုင္လည္း ေဆာင္းပါးအားလံုး ပရင့္ထုတ္ကာ ယူလာေတာ့ ေျခာက္ႏွစ္အတြင္း ေရးခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးမ်ားကို တစ္ထိုင္တည္း ျပန္ဖတ္ရ ပါေတာ့တယ္။
ဒီေတာ့မွ ေတြ႔ရပါေတာ့တယ္။
ေဆာင္းပါးေတြရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္၊ စကားအသံုးအႏႈံး၊ ဘာဆိုဘာမွ မတူေတာ့ပါ။ အမ်ားႀကီး ေျပာင္းလဲ ခဲ့ပါလား။ လူလား မေျမာက္တေျမာက္ ျဖစ္လာတာလား၊ မိုက္လံုးပဲ ပိုႀကီးလာတာလားေတာ့ မသိေတာ့ပါ။ ျငင္းဆန္လို႔ မရတဲ့ ေျပာင္းလဲျခင္း သေဘာတရားမို႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ပဲ ခံယူမိပါတယ္။ ဒီအတြက္ ေနာင္တလည္း မရခ်င္၊ မရေကာင္းပါ။ အရာရာသည္ သိုသိပ္စြာ စီးဆင္းခဲ့ၿပီပဲ။
ကိုယ္မွလားဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္ပါဘူး။
သမိုင္းေရစီး အူလည္လည္ ပစၥႏၲရစ္ေတြကလြဲလို႔ ေရစီးအားေကာင္းတဲ့ ကမၻာဟာ အေျပာင္း အလဲေတြ အမ်ားႀကီး ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
“အေဖေကာင္း မြန္ရွီပီရက္(စ္)” လို႔ ေဆာင္းပါးထဲမွာ ေခၚခဲ့တဲ့ မြန္ရွီပီရက္(စ္) မရွိေတာ့ပါ။ သူ႔ေနရာကို ဆာကိုရီက ယူလိုက္ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္ သမၼတ ေဂ်ာ့(ဂ်) ဘု(ရွ္) (သူ႔ကို မစၥတာ ၿခံဳပုတ္လို႔ သံုးခဲ့ပါတယ္) လည္း မရွိေတာ့။ သူ႔ရဲ႕ အိမ္ျဖဴေတာ္ကို လူညိဳ အိုဘားမားက သိမ္းပိုက္လိုက္ပါၿပီ။
ဒါေတြ ေတြးမိေတာ့မွ ငါေျပာင္းလဲသြားတာ ဘာဆန္းလို႔လဲလို႔ ေတြးမိကာ စိတ္ထဲမွာ တမ်ဳိးေလး ခံစား မိပါတယ္။
ေနာက္ၿပီး စာေရးသူတိုင္း ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ ခံစားမႈတစ္မ်ဳိးလည္း ျဖစ္ရပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္ႏွစ္က ေရးခဲ့တာေတြကို ျပန္ဖတ္မိေတာ့ ကိုယ္တိုင္ကပဲ ရင့္က်က္သြားတာလား၊ မိုက္လံုး ပိုႀကီးသြားတာလား၊ မီးဖုတ္ၿပီး အထုခံရတဲ့ ဓားတစ္ေခ်ာင္း ျဖစ္သြားတာလား မသိပါ။ တစ္ခ်ဳိ႕ ေဆာင္းပါးမ်ားဟာ ေဝ့လည္ ေၾကာင္ပတ္ ျဖစ္ေနသလိုလို ခံစားရပါတယ္။ ျပင္လည္း မေရးခ်င္ ေတာ့ပါ။ ဒီအတိုင္းပဲ ထားလိုက္ ပါေတာ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ ေဆာင္းပါးေတြကို မဂၢဇင္း ဝါစဥ္အလိုက္ မစီစဥ္ပဲ ေရာေမႊၿပီး ဟင္းေလးအိုး လုပ္လိုက္ ပါတယ္။
တစ္ခု ေျပာစရာရွိတာက မိမိျမင္မိတဲ့ ဘာသာေရးနဲ႔ လူမႈေရးကို တိတိက်က် ထင္ဟပ္ေစတယ္လို႔ ယံုၾကည္တဲ့ ေဆာင္းပါးသံုးပုဒ္ကိုေတာ့ ေရွ႕မွာ တင္ထားလိုက္ပါတယ္။ ႏွင္းဆီပံုျပင္၊ ကမ္းၾကည့္ငွက္ နဲ႔ ခြင့္လႊတ္ပါဦးသန္႔ တို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီစာအုပ္ေလး ျဖစ္ေျမာက္ေရးမွာ အေရးပါလွတဲ့ ေရႊျမန္မာမဂၢဇင္း မိသားစု၊ စိတ္အား လူအား အၿမဲတမ္း သည္းခံ ကူညီတဲ့ ဦးခင္ေမာင္လတ္နဲ႔ ေဒၚၾကင္ေစာတို႔ကို ေက်းဇူး အထူးတင္ရပါတယ္။
မအားမလပ္ သီးရပြင့္ရတဲ့ ေရႊျမန္မာမို႔ ရာသီနဲ႔ သိပ္မညီႏိုင္ခဲ့ပါ။ ဒါကို လူမ်ဳိးေရး စိတ္ဓာတ္၊ စာေပ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ သည္းခံၿပီး ေစာင့္ဖတ္ၾကရရွာတဲ့ စာဖတ္ပရိသတ္ကို အားလည္းနာ ေက်းဇူးလည္း တင္ရပါတယ္။ မိမိရဲ႕ အားနည္းမႈ၊ မွားယြင္းမႈေတြ ဒီစာအုပ္ေလးထဲမွာ ေတြ႔ရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ယံုၾကည္တဲ့ ဘာသာ၊ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ လူမ်ဳိးနဲ႔ ႏိုင္ငံအတြက္ တစ္ခုခုေတာ့ ေျပာရမယ္ဆိုၿပီး၊ စာအုပ္ ထုတ္ဖို႔ သေဘာတူ ခဲ့ပါတယ္။
အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ဒီစာအုပ္ဖတ္တာ ဒီကေန႔မွာပဲ တဝက္က်ဳိးသြားပါၿပီ။ မနက္ျဖန္ ေနာက္တဝက္ ဆက္ဖတ္ရပါမယ္။
အရမ္းႀကိဳက္တဲ့ စာေၾကာင္းေတြကို ထုတ္ႏႈတ္ၿပီး ပို႔စ္သီးသန္႔တင္မလား စိတ္ကူးရပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ေရႊျမန္မာမဂၢဇင္းေတြထဲမွာ ဆရာေစာေနလတ္ရဲ႕ စာတခ်ဳိ႕ကို ဖတ္ဖူးေနၿပီးသားပါ။ အဲဒီထဲမွာ ဖတ္ၿပီးၿပီးခ်င္း အရမ္းႀကိဳက္သြားတဲ့ စာမ်ဳိးပါပါတယ္၊ ဥပမာ “လူသံုးေယာက္” ကို က်ေနာ္ ဖတ္ၿပီးတဲ့အခါ တစ္စံုတစ္ေယာက္နဲ႔ မွ်ေဝခ်င္တဲ့ ခံစားခ်က္မ်ဳိး ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ေပၚလာတယ္၊ ခြဲျခမ္းစိပ္ျဖာပံုက ေကာင္းလိုက္တာ အရမ္းပဲ။ ေနာက္ “ရွဴံးမဲ” ဖတ္ၿပီး အသက္ ၃၀ နဲ႔ အသက္ ၄၀ လူႏွစ္ေယာက္ ရန္ျဖစ္တာကို ကြင္းခနဲ ေျပးျမင္တယ္၊ ဒါ သိပ္ေကာင္းတဲ့ ဥပမာပဲ။ ကိုယ္ ညံ့လို႔ ရွဴံးတာကို ဟိုလူ႔မဲ ဒီလူ႔မဲ ရွဴံးမဲ မဲ ေနၾကတဲ့ လူေတြကိုလည္း မ်က္စိထဲ ျမင္လာေအာင္ ေရးႏိုင္တယ္။ လူမႈေရး၊ ဘာသာေရး၊ ႏိုင္ငံေရး စသည္ စသည္ နယ္ပယ္ေတြကို ေက်ာ္ခြၿပီး ေနရာယူထားတဲ့ သူ႔စာေတြကို က်ေနာ့္လို စာဖတ္သူေတြ တစုတစည္းတည္း ဖတ္ရေအာင္ စာတစ္အုပ္ အျဖစ္ ထုတ္ေဝလိုက္တာကိုလည္း အရမ္းကို ေက်းဇူးတင္မိတယ္၊ ဒိထက္ပိုတာက လက္ေဆာင္အျဖစ္ ရခဲ့တာဆိုေတာ့ အတိုင္းထက္အလြန္ေပါ႔။
စာေရးသူ ေစာေနလတ္ ဆိုသူဟာ အေတြးအေခၚနဲ႔ စိတ္ကူးစိတ္သန္း အလြန္တရာ ေကာင္း႐ုံတင္မက သူ႔အေတြး၊ သူ႔အျမင္ေတြကို တပါးသူဆီေရာက္ေအာင္ ကေလာင္အင္အားနဲ႔ တခ်က္ခ်င္း ထိထိမိမိ ခ်ျပႏိုင္သူ တစ္ေယာက္ ပါလား ဆိုတာ သူ႔စာေတြ ဖတ္ဖူးၿပီးကတည္းက သိခဲ့ရတာေပါ႔။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ မသိခဲ့တာက (လံုးဝ မထင္ခဲ့တာ ဆိုရင္ ပိုမွန္လိမ့္မယ္) ကေလာင္နာမည္ ေစာေနလတ္ ရဲ႕ ပိုင္ရွင္ဟာ ဦးစိတၱရ ဆိုတဲ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါး ဆိုတာပါပဲ။ ေအာက္မွာ ဦးစိတၱရ (ေခၚ) ေစာေနလတ္ ကို ပိုသိသြားေအာင္ သူ႔စာအုပ္ထဲက အခ်က္အလက္တခ်ဳိ႕ ေကာက္ႏႈတ္ၿပီး တင္လိုက္ပါတယ္၊ အျပည့္အစံုကိုေတာ့ “လူလားမေျမာက္ေသးေသာ အေတြးမ်ား” စာအုပ္ကိုသာ ဝယ္ဖတ္ၾကပါလို႔ ေစတနာနဲ႔ တိုက္တြန္းပါရေစ။
--
စာေရးသူ၏ ဘာသာေရးႏွင့္ လူမႈေရးစာေပ ေရးသားမႈအက်ဥ္း
အမည္ရင္း - ဦးစိတၱရ
လိပ္စာ - Mangala Vihara Buddhist Temple 30, Jalan Eunos Singapore 919495
- ယေန႔ ဘာသာေရးစာေပ ထြန္းကားေနပံုႏွင့္ မိမိယံုၾကည္ခ်က္ လံုးဝ မကိုက္ညီ (တနည္း) မယံုၾကည္ ေတာ့သျဖင့္ ဘာသာေရးေဆာင္းပါး ေရးသားျခင္းကို လံုးဝ စြန္႔လႊတ္ခဲ့ၿပီး၊ ဘာသာေရး အနံ႔ျဖဴးသည့္ လူမႈေရး ေဆာင္းပါးမ်ားကိုသာ ေရးျဖစ္ေတာ့သည္။
- စာႀကီးေပႀကီးဟန္ျဖင့္ မေရးတတ္ေသာေၾကာင့္ ကေလာင္အမည္ျဖင့္ ေရးပါသည္။ လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ ေရးခ်င္ရာေရးလို႔ရေအာင္ သေဘာလည္း ပါဝင္ပါလိမ့္မည္။
[မွတ္ခ်က္ - ေနာက္ေက်ာဖံုးက အခ်က္ ၇ ခ်က္ထဲက ၂ ခ်က္ကို ေရြးထုတ္ေရးတာပါ]
စာေရးသူအမွာစကား
ေဆာင္းပါးေတြကို စာအုပ္အျဖစ္ စုစည္းေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ေျပာစရာ စကားႏွစ္ခြန္း ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ရွိလာပါတယ္။ ပထမဆံုး “လူလားမေျမာက္” ဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ ပတ္သက္ပါတယ္။ ဒီစကားလံုးကို သူငယ္ခ်င္း ကဗ်ာဆရာ ေမာင္စူးရဲ (တန္႔ဆည္) က “လူလား မေျမာက္ေသးတဲ့ အတၱ” ဆိုတဲ့ အမည္နဲ႔ ကဗ်ာစာအုပ္ေလး တစ္အုပ္ ထုတ္ဖူးပါတယ္။ သူ႔စကားလံုးေလးကို သေဘာက်ၿပီး၊ “လူလား မေျမာက္ေသးေသာ အေတြးမ်ား” လို႔ ေမြးစားၿပီး အသံုးျပဳခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္ၿပီး ဒါေလးကို ပင္မေက်ာ႐ုိးယူၿပီး ေဆာင္းပါး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရးၿပီးပါမွ မင္းခိုက္စိုးစံရဲ႕ “ကေလးအေတြး” ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးေတြ ရျပန္ပါတယ္။ သူ႔စာအုပ္ ထြက္ခ်ိန္နဲ႔ ေဆာင္းပါးမ်ား မဂၢဇင္းမွာ ပါခ်ိန္ဟာ မတိမ္းမယိမ္းေလာက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ မင္းခိုက္စိုးစံ အတြက္ေရာ မိမိအတြက္ပါ စိတ္ အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ရပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္ ေတာ့ပါ။ အခုဆိုရင္ (၇) ႏွစ္ ရာသီ ထဲေတာင္ ခ်င္းနင္းေနပါၿပီ။
ေဒါက္တာခင္ေမာင္လတ္ (ေရႊျမန္မာမဂၢဇင္း အယ္ဒီတာခ်ဳပ္) က ေဆာင္းပါးမ်ား စုစည္းၿပီး စာအုပ္ ထုတ္ေဝ လိုေၾကာင္း၊ ရြာက ပရိသတ္တခ်ဳိ႕ကပင္ ေတာင္းဆိုေၾကာင္း ေျပာသည့္အခါ ဝမ္းသာ ရပါတယ္။ ေျပာလည္းေျပာ သူကိုယ္တိုင္လည္း ေဆာင္းပါးအားလံုး ပရင့္ထုတ္ကာ ယူလာေတာ့ ေျခာက္ႏွစ္အတြင္း ေရးခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးမ်ားကို တစ္ထိုင္တည္း ျပန္ဖတ္ရ ပါေတာ့တယ္။
ဒီေတာ့မွ ေတြ႔ရပါေတာ့တယ္။
ေဆာင္းပါးေတြရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္၊ စကားအသံုးအႏႈံး၊ ဘာဆိုဘာမွ မတူေတာ့ပါ။ အမ်ားႀကီး ေျပာင္းလဲ ခဲ့ပါလား။ လူလား မေျမာက္တေျမာက္ ျဖစ္လာတာလား၊ မိုက္လံုးပဲ ပိုႀကီးလာတာလားေတာ့ မသိေတာ့ပါ။ ျငင္းဆန္လို႔ မရတဲ့ ေျပာင္းလဲျခင္း သေဘာတရားမို႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ပဲ ခံယူမိပါတယ္။ ဒီအတြက္ ေနာင္တလည္း မရခ်င္၊ မရေကာင္းပါ။ အရာရာသည္ သိုသိပ္စြာ စီးဆင္းခဲ့ၿပီပဲ။
ကိုယ္မွလားဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္ပါဘူး။
သမိုင္းေရစီး အူလည္လည္ ပစၥႏၲရစ္ေတြကလြဲလို႔ ေရစီးအားေကာင္းတဲ့ ကမၻာဟာ အေျပာင္း အလဲေတြ အမ်ားႀကီး ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
“အေဖေကာင္း မြန္ရွီပီရက္(စ္)” လို႔ ေဆာင္းပါးထဲမွာ ေခၚခဲ့တဲ့ မြန္ရွီပီရက္(စ္) မရွိေတာ့ပါ။ သူ႔ေနရာကို ဆာကိုရီက ယူလိုက္ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္ သမၼတ ေဂ်ာ့(ဂ်) ဘု(ရွ္) (သူ႔ကို မစၥတာ ၿခံဳပုတ္လို႔ သံုးခဲ့ပါတယ္) လည္း မရွိေတာ့။ သူ႔ရဲ႕ အိမ္ျဖဴေတာ္ကို လူညိဳ အိုဘားမားက သိမ္းပိုက္လိုက္ပါၿပီ။
ဒါေတြ ေတြးမိေတာ့မွ ငါေျပာင္းလဲသြားတာ ဘာဆန္းလို႔လဲလို႔ ေတြးမိကာ စိတ္ထဲမွာ တမ်ဳိးေလး ခံစား မိပါတယ္။
ေနာက္ၿပီး စာေရးသူတိုင္း ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ ခံစားမႈတစ္မ်ဳိးလည္း ျဖစ္ရပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္ႏွစ္က ေရးခဲ့တာေတြကို ျပန္ဖတ္မိေတာ့ ကိုယ္တိုင္ကပဲ ရင့္က်က္သြားတာလား၊ မိုက္လံုး ပိုႀကီးသြားတာလား၊ မီးဖုတ္ၿပီး အထုခံရတဲ့ ဓားတစ္ေခ်ာင္း ျဖစ္သြားတာလား မသိပါ။ တစ္ခ်ဳိ႕ ေဆာင္းပါးမ်ားဟာ ေဝ့လည္ ေၾကာင္ပတ္ ျဖစ္ေနသလိုလို ခံစားရပါတယ္။ ျပင္လည္း မေရးခ်င္ ေတာ့ပါ။ ဒီအတိုင္းပဲ ထားလိုက္ ပါေတာ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ ေဆာင္းပါးေတြကို မဂၢဇင္း ဝါစဥ္အလိုက္ မစီစဥ္ပဲ ေရာေမႊၿပီး ဟင္းေလးအိုး လုပ္လိုက္ ပါတယ္။
တစ္ခု ေျပာစရာရွိတာက မိမိျမင္မိတဲ့ ဘာသာေရးနဲ႔ လူမႈေရးကို တိတိက်က် ထင္ဟပ္ေစတယ္လို႔ ယံုၾကည္တဲ့ ေဆာင္းပါးသံုးပုဒ္ကိုေတာ့ ေရွ႕မွာ တင္ထားလိုက္ပါတယ္။ ႏွင္းဆီပံုျပင္၊ ကမ္းၾကည့္ငွက္ နဲ႔ ခြင့္လႊတ္ပါဦးသန္႔ တို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီစာအုပ္ေလး ျဖစ္ေျမာက္ေရးမွာ အေရးပါလွတဲ့ ေရႊျမန္မာမဂၢဇင္း မိသားစု၊ စိတ္အား လူအား အၿမဲတမ္း သည္းခံ ကူညီတဲ့ ဦးခင္ေမာင္လတ္နဲ႔ ေဒၚၾကင္ေစာတို႔ကို ေက်းဇူး အထူးတင္ရပါတယ္။
မအားမလပ္ သီးရပြင့္ရတဲ့ ေရႊျမန္မာမို႔ ရာသီနဲ႔ သိပ္မညီႏိုင္ခဲ့ပါ။ ဒါကို လူမ်ဳိးေရး စိတ္ဓာတ္၊ စာေပ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ သည္းခံၿပီး ေစာင့္ဖတ္ၾကရရွာတဲ့ စာဖတ္ပရိသတ္ကို အားလည္းနာ ေက်းဇူးလည္း တင္ရပါတယ္။ မိမိရဲ႕ အားနည္းမႈ၊ မွားယြင္းမႈေတြ ဒီစာအုပ္ေလးထဲမွာ ေတြ႔ရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ယံုၾကည္တဲ့ ဘာသာ၊ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ လူမ်ဳိးနဲ႔ ႏိုင္ငံအတြက္ တစ္ခုခုေတာ့ ေျပာရမယ္ဆိုၿပီး၊ စာအုပ္ ထုတ္ဖို႔ သေဘာတူ ခဲ့ပါတယ္။
အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ေစာေနလတ္
--ဒီစာအုပ္ဖတ္တာ ဒီကေန႔မွာပဲ တဝက္က်ဳိးသြားပါၿပီ။ မနက္ျဖန္ ေနာက္တဝက္ ဆက္ဖတ္ရပါမယ္။
အရမ္းႀကိဳက္တဲ့ စာေၾကာင္းေတြကို ထုတ္ႏႈတ္ၿပီး ပို႔စ္သီးသန္႔တင္မလား စိတ္ကူးရပါတယ္။
Posts
