♥ Penang Trip (2)

訂房 Booking

ၿပီးခဲ့တဲ့ပို႔စ္မွာ ပီနန္သြားမယ့္ စာဖတ္သူတစ္ေယာက္က ဟိုတယ္ ဘြတ္ကင္လုပ္လို႔ မရေၾကာင္း ေရးသြားတယ္၊ က်ေနာ္ စမ္းၾကည့္ေတာ့ ရပါတယ္၊ က်ေနာ့္တုန္းကလည္း အင္တာနက္ေပၚကပဲ ဘြတ္ လုပ္ခဲ့တာပါ။ အခု ၂၀၁၀ ဇႏၷဝါရီ အတြက္ ၂ ေယာက္အိပ္ခန္း ၃ ညစာ ဘြတ္လုပ္ၾကည့္ေတာ့ အခြန္ၿပီး 151.32 ရင္းဂစ္ က်ပါတယ္၊ 2.40 နဲ႔ စားေတာ့ စကၤာပူေဒၚလာ 63 နီးပါးက်ပါတယ္၊ တစ္ညကို လူတစ္ေယာက္အတြက္ စကၤာပူေဒၚလာ 10.50 က်သင့္တဲ့ သေဘာပါပဲ၊ တန္ပါတယ္။


ဒါေပမဲ့ အဲဒီေစ်းႏႈန္းထဲမွာ ေအာက္က အပိုေရြးခ်ယ္စရာ တစ္ခုမွ မပါေသးပါဘူး။

ဘာလိုလိုနဲ႔ ကြၽန္းဟိုတယ္အတြက္ ေၾကာ္ျငာေပးသလို ျဖစ္ေနၿပီ၊ ခရီးအေၾကာင္း ဆက္ပါမယ္။

Gurney Drive ကို သြားရျခင္းအေၾကာင္းကေတာ့ အဲဒီက hawker center မွာ အဝတီးဖို႔ပါ။ Gurney Plaza ကိုေတာ့ စကၤာပူက သြားတဲ့လူ အေနနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး ပတ္မေနေတာ့ပါဘူး၊ ဝယ္စရာ မရွိဘူး၊ ဝင္းဒိုးေရွာ့ပင္းဖို႔လည္း ဝါသနာ သိပ္မပါလွဘူး။ စားမယ္၊ စားမယ္၊ စားမယ္ ဆိုတာေလာက္ပဲ ေခါင္းထဲမွာရွိတယ္။ အခ်ိန္ပိုေနရင္ တမ်ဳိးေပါ႔၊ ပလာဇာထဲ ဝင္ပတ္ႏိုင္တယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ကမ္းေျခမွာ မလွမပ ရွဳခင္းေလးကို ေငးႏိုင္တယ္၊ ကမ္းေျခကို ေသခ်ာ ထိန္းသိမ္းပံု မရဘူး၊ အမိႈက္ေတြနဲ႔ ညစ္တီးညစ္ပတ္ႀကီးလို႔ ခံစားရတယ္။

公車 Bus

ဘတ္စ္ကား စီးရတာက အေတာ္ေလး ၾကာတယ္ဗ်၊ ထင္ထားတာထက္ ေတာ္ေတာ့္ကိုၾကာတယ္။ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ရန္ျဖစ္တာ ႀကံဳလိုက္ေသးတယ္၊ ည ၈ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ဆိုေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွ ႐ုံးဆင္းၾကလို႔လား မေျပာတတ္ဘူး၊ လူေတာ္ေတာ္ ၾကပ္တယ္၊ မေလးလူမ်ဳိး ဂင္တိုတို ကတံုးပုဂၢိဳလ္နဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းေမႊး ထူလဗ်စ္ ဘဂၤလားကိုယ္ေတာ္ႀကီးနဲ႔ ေနာင္က်ိန္ ခ်မလိုလို ျဖစ္ၾကတာ၊ ေနာက္ေတာ့ မခ်ျဖစ္ၾကပဲ အဆင္ေျပသြားၾကတယ္၊ က်ေနာ့္လက္က ကင္မရာနားမွာ အသင့္ျပင္ၿပီးသား၊ ခ်တာနဲ႔ ႐ုိက္ၿပီပဲ၊ ဒါေပမဲ့ မ႐ုိက္ျဖစ္လိုက္ဘူး၊ လက္က သက္သာ၊ ေအးေစ၊ ေခါင္းကုတ္၊ နားဖာကေလာ္ နဲ႔ ပြဲၿပီးသြားတယ္။ ဘတ္စ္ကား စီးသာစီးရတယ္၊ ဘယ္မွာ ဆင္းရမွန္း မသိေတာ့ ဆင္းရမယ့္ မွတ္တိုင္ကို ေဘးမွာရပ္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ေမးလိုက္ရေသးတယ္၊ တိုက္ဆိုင္ခ်င္ေတာ့ သူက အဲဒီနားမွာေနတာ၊ သူဆင္းရင္ လိုက္ဆင္းပါ၊ သူေလွ်ာက္သလို လိုက္ေလွ်ာက္ပါ လို႔ ေျပာပါတယ္၊ ဒါနဲ႔ပဲ ေဟာ္ကာစင္တာ ရွိရာကို ေခ်ာေခ်ာရွဴရွဴ ေရာက္သြားတယ္ ဆိုပါေတာ့။

宵夜 Supper

အဲဒီ ေဟာ္ကာစင္တာေရာက္ေတာ့ ဗိုက္က အေတာ္ႀကီးကို ဆာေနၿပီ၊ ကြင္းျပင္က အလင္းေရာင္ သိပ္မရွိပဲ ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ပါ၊ အျပင္က ၾကည့္လိုက္ရင္ ဆင္ေျခဖံုး တေနရာက ညေစ်းတန္းေလးနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ရယ္၊ ျမင္ျမင္ခ်င္း ေနရာ မွားမ်ား မွားေနလား လို႔ေတာင္ ထင္မိတယ္။ အထဲဖက္ ေလွ်ာက္ဝင္သြားမွ ေတာ္ေတာ္စည္တာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဆိုင္ေတြက ပတ္ပတ္လည္မွာ အျပည့္ပဲ၊ Asam Laksa (ပီနန္ေရာက္ရင္ မစားမျဖစ္တဲ့ ေဒသစာ)၊ ဟုတ္ကင့္မီ၊ ဝမ္ထန္းမီ၊ အမဲသားေခါက္ဆြဲ၊ ၾကက္ဆီထမင္း၊ ခ်ားေကြေတ်ာင္ (ဒီ ညႇပ္ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ ကလည္း ပီနန္ေရာက္ရင္ မစားမျဖစ္ပါ တဲ့)၊ စာေတး အစရွိသျဖင့္ စံုပလံုစိ ေနတာပါပဲ။ ၾကားထဲမွာ အေအးဆိုင္ေတြ ႀကိဳၾကား ႀကိဳၾကား ေတြ႔ရေသးတယ္။ က်ေနာ္တို႔ စားပြဲလြတ္တစ္လံုးမွာ ေျခကုတ္ယူၿပီး ေျပာက္က်ား စစ္ဆင္ေရး စတင္ပါတယ္၊ ဟိုနားကို ျဗဳန္းခနဲ သြားၾကည့္လိုက္၊ လက္ထဲမွာ ပန္းကန္ေလး ကိုင္ၿပီး ဝုန္းခနဲ ျပန္လာလိုက္၊ ႏွစ္လုပ္ေလာက္ ဝါးလိုက္၊ ျပန္ထသြားလိုက္၊ ျပန္လာလိုက္နဲ႔ ရွဳပ္ေနတာပဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ စားပြဲက ဒီလိုျဖစ္သြားတယ္။

ေတြ႔လား ဗယ္ဖက္ ေအာက္ေထာင့္က ထမင္းပြဲကို၊ အဲဒါ ၾကက္ဆီထမင္းပါ။ စကၤာပူမွာ ႐ိုးအီေနေအာင္ စားေနရတဲ့ ၾကက္ဆီထမင္းကို အဲဒီ ေဟာ္ကာစင္တာမွာ မွားၿပီး မွာမိပါတယ္၊ ကြၽႏ္ုပ္မွာမိ အျပစ္ရွိသည္ ဆိုရေလာက္ေအာင္ လံုးဝ စားမေကာင္းဘူး၊ စိတ္ထဲမွာ ေခါက္ဆြဲတမ်ဳိး ထင္ၿပီးေတာ့ မေလးလို Nasi Ayam တပြဲေပးပါ ဆိုၿပီး ခပ္တည္တည္ မွာထဲ့လိုက္တာ၊ စားပြဲေပၚ ခ်လာေတာ့မွ အသိတရား ျပန္ဝင္လာၿပီး မွားသြားမွန္း သိေတာ့တယ္၊ သို႔ေသာ္ ေနာက္က်သြားၿပီ၊ ဗိုက္ထဲကို ဆံ့သေလာက္ ထည့္ရေတာ့တာေပါ႔၊ ထမင္းေတာ့ ကုန္ေအာင္ မစားႏိုင္လိုက္ပါဘူး။ ညာဖက္က ညႇပ္ေခါက္ဆြဲေၾကာ္၊ စတီးပန္းကန္ထဲက အမဲသား ဟင္းရည္နဲ႔ ခ်က္ထားတဲ့ ေခါက္ဆြဲပါ။ အေအးေတြက ၁ က်ပ္ခြဲကေန ၂ က်ပ္ခြဲ ၃ က်ပ္ အထိ ေစ်းအမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိပါတယ္၊ ဆိုင္းဘုတ္မွာ ေစ်းႏႈန္းေရးမထားရင္ အလွီးခံရဖို႔ ရာႏႈန္း ၉၀ ရွိပါတယ္၊ ႏိုင္ငံျခားသားမွန္း သိတာနဲ႔ ငါးမူးျဖစ္ျဖစ္ ပိုေတာင္းတတ္တာ ကိုယ္ေတြ႔ ႀကံဳခဲ့ရပါတယ္။ ဂါးေနးဒ႐ိုက္ဗ္ နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အထူး မွတ္သားစရာ ကေတာ့ မေလာဖို႔ပါပဲ၊ အရင္ဆံုး ဝင္းႀကီး တပတ္ေလာက္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ပါ၊ ဝင္းႀကီး ဆိုတာက ဝင္းေသးေသးေတြ ႏွစ္ခု သံုးခု ဆက္ထားတဲ့ ဝင္းႀကီး တစ္ခုလံုးကို ဆိုလိုပါတယ္၊ က်ေနာ္က ဝင္းအေသးကို ဒါအကုန္ပဲမွတ္ၿပီး အတြင္းဖက္ကို ဆက္မဝင္လိုက္ဘူး၊ စားၿပီးေသာက္ၿပီးေတာ့ လမ္းထေလွ်ာက္မွ အထဲမွာ ဆိုင္ေတြ ရွိေသးတယ္ဆိုတာ သိလိုက္ရတာ။

စာေတးက တစ္ေခ်ာင္း ငါးမူးပါ၊ ဆယ္ေခ်ာင္း မွာစားပါတယ္။ ပထမေန႔က ဒီေလာက္ပါပဲ။
--
ဆက္အံုးမယ္ကြာ ဦးလြန္းသာ